Margriet

Mijn zoektocht in professionaliteit

De afgelopen tijd ben ik me meer en meer bewust van mijn zoektocht in professionaliteit. In januari bestond mijn bedrijf 15 jaar en ik voelde dat er niets te vieren viel… Van die 15 jaar ben ik 12 jaar in opleiding geweest en ik realiseerde me dat niet alle kennis en ervaring mij altijd direct handelingsbekwaam maakt. Het is slechts een begin. Bewust dat alleen de plek waar ik vandaan kom een vaststaand feit is. En de plek in het heden veranderlijk maar altijd als antwoord op de plek in mijn gezin van herkomst. Dus blijf ik altijd de jongste. In 2020 word ik 50 en dat ga ik WEL een jaar lang vieren!

Zo ben ik begonnen om tijdens een diner met mijn lief mijn “State of the Union” uit te spreken; Lief, ik word 50, wil heel graag met je oud worden en ik wil nog zeker 20 jaar mijn werk voortzetten. Voor hem niets nieuws en een liefdevolle glimlach bevestigde dat. Gek genoeg was het uitspreken nodig, ik ben 2020 ‘anders’ gestart, alsof ik zijn autorisatie nodig had om vol gas te geven. Om te doen wat goed voor mij is, vol gas in mijn werk!

Tijdens de opleiding Professionele Begeleiding van Organisaties bij Phoenix werd vaak gerefereerd aan een gedicht van Gerdine Smit over ‘naar de Goden gaan’ Ofwel een omweg nemen om niet aan te gaan wat pijnlijk is. Is dat wat ik deed om voorbij mijn 15 jarig bestaan te gaan? Niet vieren? Want stel je voor dat de jongste ooit volwassen wordt? Toen ik het gedicht opzocht, schrok ik weer, wat gaat de tijd snel. En wat is het gedicht nog actueel!

En als het dan zo is
Leg ik mijn pad
Naast het jouwe
En loop ik met je mee

Ik was nog naar de Goden
Of ze iets konden regelen
Zo werkt dat niet
Zeiden ze

Maar wees gerust
Laat zijn
Zie je hart
Dat luisteren kan
Het weet dat de rivier
Haar bochten neemt

Het doornemen van mijn aantekeningen van toen was zowel louterend als schokkend. Sommige leiderschapsitems volledig doorleefd, andere kleven aan me als een stevige pleister, als je hem eraf trekt doet het WEER pijn. En sommige stukken herhalen zich in een andere en diepere vorm.

Maar wat heb ik genoten van al die jaren opleiding, 12 jaar tot nu toe. Geleerd, niet alleen van en door de trainers maar ook zeker van de groep. Misschien had ik daar ook wel het meeste te leren. De (veer) kracht van de kudde is enorm. Ik mocht er spelen, rebelleren, experimenteren, huilen, irriteren én terugkeren. Menig trainer heeft het mogen aanzien. Ik ben dankbaar voor hun geduld. Dat ervaringsleren heeft mij gemaakt tot een vrouw die weet heeft van groepsdynamische processen en liefdevolle betrokkenheid. Van insluiten en uitsluiten. Van leiden en volgen. Maar ook het bewustzijn dat de plek in de kudde/systeem veranderlijk is… Komende maand rond ik mijn opleiding ‘”Werken met Liefdesenergie” bij Piet Weisfelt af. En in september start een verdiepende opleiding “Werken met groepen”. Een ding weet ik zeker, ik ben nooit klaar met leren en het doorgeven van mijn kennis. Misschien wordt dat mijn State Of The Union voor 2021 wel.

Download gratis!

 

ebook