De laatste tijd krijg ik steeds vaker de vraag waarom ik persoonlijke en kwetsbare stukken uit mijn leven deel. Is dat niet te kwetsbaar? Wat is het doel ervan? Nou enerzijds doet het me goed om het op te schrijven en anderzijds doordat ik het beschrijf en er met anderen over praat ontstaat er oprecht contact. Ben ik daardoor kwetsbaar? Zeker, maar in mijn beleving nooit te kwetsbaar. Het kan dat sommigen me daardoor afwijzen. Dat doet pijn, vaak maar kort. Totdat ik me realiseer dat ze mij niet afwijzen maar dat het voor hen nog onwennig voelt om stil te staan bij (negatieve) emoties of het delen ervan. Niks mis mee.

Veel gedeelde informatie op het web gaat over hoe goed we het hebben of hoe goed we het doen. Gevoelens van onzekerheid, woede, verdriet en pijn ervaren we liever niet, laat staan dat we t delen. En dat terwijl ze wel degelijk onderdeel zijn van ons bestaan. Je kunt onmogelijk je hele leven goed in je vel zitten.

Dus als ik deel dat ik ruzie heb met mijn lief, integreer ik die gevoelens in mijn ‘zijn’. Door het schrijven erover reflecteer ik en dan ontstaat als vanzelf een nieuw inzicht. En nou denk je wellicht ‘Waarom deelt ze dat dan?’ Dat doe ik omdat ik hoop dat anderen door mijn openheid geprikkeld worden om meer van hun binnenwereld te laten zien. Aan familie, aan vrienden, aan dierbaren. Dat het oké is om gevoelens als onzekerheid, verdriet of jaloezie te ervaren. Daar worden we nou eenmaal een ‘rijker’ mens van.

Als coach merk ik dat het productief is dat ik tijdens het traject als mens ook zichtbaar ben. Waneer cliënten mij in vertrouwen nemen en veel van zichzelf delen en laten zien, kan ik onmogelijk zelf ondoorgrondelijk en mysterieus blijven. Een authentieke relatie met mijn cliënten vraagt van mij dat ik mezelf volledig inzet. Als een cliënt het met mij wil hebben over de relaties die hij heeft en in hoeverre hij daarin vastloopt, kan ik alleen maar spiegelen over de relatie die ik met hem ervaar. Over die andere relaties kunnen we slechts gissen en dat laat ik liever aan anderen over.

Mijn eigen emoties zijn vaak een waardevolle bron van informatie. Mits op de juiste manier ingezet. Zo had ik ooit een cliënt die mij adoreerde, tenminste zo leek het…. Ik was een grote bron van inspiratie en hij wilde graag ook zo (leren) werken. Na een paar sessies kreeg ik een onbevredigend gevoel. Ik had het gevoel dat ik het niet goed deed, dat ik moest voldoen aan een plaatje. De lat lag hoog. Toen ik mijn onzekerheid inbracht gaf mijn cliënt aan dat hij mij, naast mijn rol als coach voor zijn persoonlijk traject, ook inzette als leermeester. Hij koesterde een soort verliefdheid op mijn professionaliteit en intuïtie. Niets mis mee op zich. Maar wel een “verborgen contract” en in zijn beeld was ik een soort ‘godin’. Daar kon ik onmogelijk aan voldoen. Doordat ik mijn gevoelens inbracht, ontstond er meer ruimte in de relatie voor mij om verder te werken en voor mijn cliënt om zich verder te ontwikkelen als coach. Zo werkt dat in iedere relatie, zet jezelf in door je emoties te delen. Ondanks dat je denkt dat het ongepast is of dat je de enige bent die dat voelt. Neem dat risico. Het levert je oprechte verbindingen op en op zijn minst een goed gesprek. Succes!