Al geruime tijd werk ik met mijn coach cliënten op basis van een overeenkomst van 6 maanden. In die 6 maanden treffen we mekaar, los van de voortgangs- en evaluatiegesprekken met de leidinggevende erbij, om de week.

En aan het eind van het traject nemen we ook weer afscheid en daar gaat het nu om. De afgelopen tijd heb ik hier eens wat langer bij stil gestaan. Hoe neem ik nou afscheid? Wat wordt in mij geraakt als ik afscheid neem? En natuurlijk wat heb ik dan te doen?

Ik merkte dat ’t ook hier lastig voor me is om mijn cliënten ‘los’ te laten. Vragen als; “heb ik wel voldoende gegeven?’ en ‘Wat neemt de cliënt nu mee uit het traject?” achtervolgen me.

Toen merkte ik dat het vooral gaat om ‘veiligheid en onzekerheid’. Zodra het over afscheid gaat, wordt mijn sterke punt mijn valkuil; Gedurende het traject bied ik een veilige leeromgeving aan, waarin mijn cliënt zonder kleerscheuren kan leren en ontdekken. Door middel van de gesprekken opent zich de mogelijkheid om zaken vanuit een ander perspectief te bekijken. Er ontstaat daar wat onzekerheid. Het is immers nieuw gedrag. Mijn ervaring en vraagstelling zorgt er vaak voor dat die onzekerheid smelt als sneeuw voor de zon.

Maar ja, dan komt het punt dat ik voor een klus sta. Mijn cliënt loslaten. Er dient zich een nieuwe fase aan, misschien niet veilig en met de nodige onzekerheden…… Ik weet inmiddels dat ik dan stil moet staan bij mijn gevoel. In plaats van het uitstellen van het afscheid of daarmee sjoemelen: “Nou, eh, we zien mekaar nog wel eens he?” .

Nee, ik sta stil bij hetgeen dat in mij geraakt is; Ik voel me weer een klein meisje; verlaten; eenzaam verder; ‘zie je nou wel dat ik het alleen moet doen’. Gevoelens die niet passen in deze context, maar die elke keer bij mij terugkomen in de dynamiek van afscheid nemen.  Door hier bewust van te zijn, maak ik contact met mezelf en herstel ik de verbinding met mezelf. Op een gegeven moment leer ik deze dynamiek loslaten, want met iedere stap richting mezelf zet ik een stap richting de ander. De claim die ik (onbewust) bij de ander leg ‘verlaat me niet’ neemt af. Op dat moment ontstaat meer vrijheid in het contact. Juist bij het afscheid nemen!!!

En die coach klanten? In het vervolg vier ik geen feestje meer als ik weer een nieuwe heb, maar vier ik een feestje als ik afscheid neem….