Afgelopen week kreeg ik een vraag van een coach klant die meer met zijn gevoel wilde doen. Hij zei letterlijk: “Margriet, leer me eens hoe jij dat doet, zo dicht bij je gevoel staan”. Jij ‘voelt’ je leven en je ‘leeft’ je gevoel.

Prompt werd ik verlegen omdat ik daarin gezien werd maar direct daarna werd ik heel klein. Klaarblijkelijk had mijn cliënt het beeld dat ik op dat gebied verder was in mijn ontwikkeling dan ik daadwerkelijk ben.

Na een aantal (oplossingsgerichte) vragen kreeg mijn cliënt een beter beeld van zijn eigen verlangen, hoe hij zelf zijn gevoel inzet (zowel privé als in werk) en wanneer hij bv intuïtief beslissingen neemt. Tot zover verliep mijn coachgesprek goed. Ik werkte naar een resultaatgerichte uitkomst die meer zicht gaf op het eigen handelen in een willekeurige situatie. Volgens het boekje, niets op aan te merken, zou je denken…

Gedurende het gesprek merkte ik dat ik begon te transpireren, nee laat ik duidelijk zijn; ik begon te ZWETEN. Angstzweet, om precies te zijn. Ik onderbrak het gesprek en bood mijn cliënt een tweede kop koffie aan. Terwijl ik naar de keuken liep realiseerde ik waar mijn angst vandaan kwam. Ik stond op het punt mijn cliënt teleur te stellen, want wat heel diep zit, laat ik juist helemaal niet zien……

Eenmaal terug op kantoor moest het hoge woord eruit. Ik vertelde mijn cliënt een verhaal over vriendschap en liefde, over afscheid, verlies en verdriet. Ik kon prima verwoorden waar me dat raakte en wat het met me deed. Wie me daarin in de steek liet en hoe ik bedrogen achterbleef. Tot zover niets aan de hand……. Het werd pas spannend toen ik merkte dat dit verdriet te groot voor mij alleen was. Het raakt stukken uit mijn verleden, die voorheen niet zichtbaar waren en waar ik niet eerder aandacht voor had. Kortom, mijn vroegere strategie ‘in mijn uppie verwerken’ ging niet meer op. Dit verdriet moest gezien en gedragen worden. Op mijn manier moest ik ‘door het ijs zakken’. Niet meer ‘erover’ praten, maar zo hard huilen dat praten niet meer lukte…. Me laten troosten. Me laten dragen door mijn lief.  Achterblijven zonder weten. Te groot om te bevatten voor mijn verstand kon ik niet anders doen dan mijn gevoel laten spreken. Ademloos luisterde mijn cliënt. Of ik hem teleurstelde? Denk het niet want na afloop zei hij; “ik wist wel dat jij dat al een keer meegemaakt had”.