Enige tijd geleden schreef ik over  ‘afscheid’ en dat wanneer je afscheid neemt van het één er ruimte komt voor het ander. Helemaal waar!! Maar niet zomaar…..

Tja, want goed afscheid nemen is een kunst en vergt betrokkenheid en geduld. Je kijkt terug en je realiseert  wat er niet meer is. Dankbaar voor de geleerde lessen, de herinneringen en de inzichten. Maar dan? De meeste mensen denken dat ze goed afscheid nemen doordat ze zich direct openstellen voor wat nieuws. Maar daarmee bedek je eigenlijk je oude ervaring en voorkom je juist het afscheid.  Echt even in ‘niemandsland’ zijn. Alleen en teruggeworpen op jezelf, de leegte voelen wanneer bekende kaders wegvallen. Verdriet om wat er was heb je niet meer en iets nieuws dient zich nog niet aan. Deze fase van ‘niet weten’ kost niet alleen geduld, maar ook veel energie.

Vorig jaar verloor mijn lief zijn baan. Zekerheden vielen weg en hoe hard hij ook werkte aan het zoeken naar een nieuwe uitdaging, ook hij moest eerst afscheid nemen. Stil staan bij wat er was en door de fase van ‘niet weten’. Op dat moment ligt alles open, alles lijkt mogelijk en tegelijkertijd weet je dat dat niet waar is. Dan vorm je je eigen kaders, je wordt je bewust van datgene dat je wel wilt en wat je niet meer wilt. Een belangrijk proces dat tijd kost en zich voornamelijk van binnenuit voltrekt.

Eigenlijk van toepassing op iedere verandering, zo ook in de liefde. Hoe vaak zie je niet dat een partner bij een scheiding heel snel een nieuwe liefde vindt. Niets mis mee denk je op het eerste gezicht. Maar vaak voltrekt het proces van afscheid nemen van de ex in een later stadium en belast het op die manier de nieuwe relatie. Een gemiste kans naar mijn mening. Want juist het proces van het opnieuw vormen van je eigen kaders is zo voedend voor je toekomst. Het vertrouwen in jezelf terugvinden, los van de ander maakt dat je stevig in je schoenen staat. Het maakt je weerbaar zodat je met ‘liefdevolle distantie’ de volgende verbinding aan kan gaan.