Een half jaar geleden maakte ze haar eerste afspraak met mij. Een zelfverzekerde jonge vrouw met grote twijfels zowel privé als zakelijk. Rationeel gaf een andere weg aan dan emotioneel. Steeds vaker merkte ze dat. En toen het echt stagnerend werkte belde ze me op.

We spraken af om elkaar wekelijks te spreken. Ze werkte bij een dienstverlenend bedrijf als manager en gaf leiding aan 18 medewerkers, voornamelijk dames. In het MT was ze de enige vrouw, een stuk makkelijker verklapte ze met een knipoog.

Gehaast kwam ze binnen, ik schonk haar koffie en nam plaats naast haar op de bank. Ik merkte dat ik ‘haast’ moest maken en deed het tegenovergestelde. Ik ademde een paar keer diep in, bleef stil en voelde een rust over me heen komen. Toen vroeg ik haar: ‘Bij wie rust jij?’ Het bleef even stil en met een klein stemmetje zei ze “Het is leeg als je dat vraagt, Ik heb geen idee”. Mijn agenda en leven is zo vol dat ik daar helemaal niet aan toe kom. Misschien prop ik mijn agenda wel bewust zo vol omdat ik het ‘eng’ vindt om stil te staan.

Haar thema herkende ik. Dus een uur voor haar wekelijkse sessies ruimde ik tijd in voor mezelf. Ik voelde hoe ik zelf dochter ben van mijn moeder. Hoe ik zelf een manier heb moeten vinden om bij haar te rusten. Als kind verloor mijn moeder haar zusje en op 16 jarige leeftijd haar vader. Mijn oma nam de dagelijkse leiding over van het bedrijf dat mijn opa had en ik vermoed dat zij door deze ontwikkelingen (ook) niet kon ‘rusten’ bij haar moeder. Zelf ben ik geboren als vierde kind na mijn doodgeboren broer. Dat mijn moeder ‘zorgen’ had bij mijn bevalling is logisch. Ook mijn ouders hadden een eigen bedrijf. En ook ik verloor mijn vader 15 jaar geleden. Ik kende de voorwaartse mannelijke kracht als geen ander, niet rusten, maar doorgaan. Focus op actie en succes.

Het uur voor haar wekelijkse sessie gebruikte ik om zelf ‘stil’ te staan en mijn beweging van de ziel te volgen. Wat heb ik geleerd van mijn moeder? Waar ben ik haar dankbaar voor? En welke plek heeft ‘gemis’ bij mij? En hoe reageer ik op ‘bang’ zijn?

Tijdens de sessies deden we naast systemisch werk ook lichaamsgerichte oefeningen. Langzaam integreerde bij mijn cliënt het denken en voelen. Ze maakte contact met haar moeder op een andere laag, onderzocht waar ze haar moeder dankbaar voor was en zocht haar vader op in België. Ze werd zich bewust van haar eenzaamheid als kind en haar angst om dat in het hier en nu weer te voelen. Naarmate het traject vorderde, voelde ze zich steviger in haar werk, ook als ze geen actie ondernam. In het contact met haar moeder werd ze autonoom, haar moeder stopte met adviseren en begon ineens te luisteren… Zojuist kreeg ik een whats’ap bericht van haar met daarin een foto van een feed back formulier van haar medewerkers; ze had een 9 gescoord op vaardigheid: luisteren. Ze bedankte me en ik dank haar. Door haar heb ik zelf ook weer een stap gezet in mijn ontwikkeling als dochter, moeder en coach.